Żywot Zaobrączkowanej

Właśnie z kuchennego stołu zniknął ostatni talerzyk.
Niedzielne plany to wyrażenie, którego dawno w moim domu się nie używa.
W drzwiach stają goście, ja lecę szybciutko po świeżo upieczony placuszek, potem parzę kawę, kulturalnie rozmawiamy, potem goście wychodzą, a ja dalej wiruję wśród monotonnych chwil przed telewizorem.
Jeżeli nikt mnie nie odwiedza, wtedy przytulam mięciusieńką poduszeczkę.
Niedziela często mnie przygnębia. Według mnie,ten dzień kolosalnie różni się od pozostałych.
Czasem mnie to irytuje, a bywa że i ratuje.
Ciekawe jak będzie dzisiaj.
Córunia teraz lakonicznie przewraca strony "prusowskiej" "Lalki". Takiej to dobrze, jest zmuszana do czytania cudownych książek :) A ja?
Zazdroszczę jej tych nerwowych, szkolnych przygód.
Testów z matematyki troszkę mniej jej zazdroszczę, ale i tak te uroki młodości są widoczne, nawet w paradoksie pierwiastków.

Po czterdziestu latach mojego życia postanowiłam uruchomić szarawą skrzynkę, włączyć maleńki telewizorek i połączyć się ze światem.
Na chwilkę oderwałam się od garnków, patelni i wszelakich durszlaków.
Mój nick pewnie sugeruje Wam, kim jestem. Kurą domową.
Tak, tak...
Ślubny kiedyś nosił mnie na rękach, niestety protokół szanowania zamienił na akt ślubu, teraz właśnie jestem "od prania skarpet"
Niby wszystko w porządku.. Córka w liceum, mąż nie tonie w rzece wódki i strumieniach piwa, ale jednak jakaś taka monotonia. Brak spontaniczności, wszystko poukładane.
Ale ja mam ?już? czterdzieści lat. Już? Czy dopiero?
Mam nadzieję, że wprowadzicie mnie jakoś w internetowy sposób przelewania swoich myśli. :)
Czasem mnie karcą, że za dużo bujam w obłokach, ale...